Hij had geen paspoort. Geen bankrekening. Geen winterjas. Alleen een dun jasje en een zakje met een paar boterhammen. Zo stapte hij, zeventien jaar oud, de opvang van Cara Care binnen. Wat volgde, was geen makkelijk pad maar wel een bijzonder verhaal over veerkracht, vertrouwen en de kracht om opnieuw te beginnen. 

Het verhaal begint op een vakantie die nooit een vakantie had mogen zijn. Adam is opgegroeid in Nederland met een Nederlands paspoort en een vader die hier woont. Als tiener reisde hij met zijn vader naar Egypte. Maar wat als uitstapje begon, eindigde in een nachtmerrie: zijn vader nam hem mee naar Syrië en liet hem daar achter bij zijn moeder, zonder paspoort en zonder papieren.

Samen met zijn moeder besloot hij te vluchten. Een gevaarlijke tocht, te voet, richting Libanon. Eenmaal veilig aangekomen nam Adam zelf de eerste stap: hij zocht contact met de Nederlandse ambassade. Dát initiatief zette alles in beweging. De ambassade schakelde de hulpverlening in, Jeugdbescherming West kwam in beeld en nam meteen contact op met Cara Care. Er werd een vliegticket geregeld, via Turkije werd Adam opgehaald door Jeugdbescherming West. Vanuit Schiphol werd Adam gebracht naar Cara Care. Zo begon zijn traject in Nederland, niet als vluchteling, maar als een Nederlandse jongen die eindelijk de weg naar huis terugvond.

Een nieuw begin

Op een avond in december 2024 werd zijn begeleider Ali gebeld om 22.00 uur. Of hij snel kon komen. Adam was net aangekomen bij Cara Care, uitgeput, wantrouwend, zonder kleding. Alleen dat dunne jasje en die boterhammen.

Ali ging meteen. Die avond werd Adam goed ontvangen en mocht hij slapen. De volgende ochtend gingen ze samen boodschappen doen. Het contact was in het begin stroef. Adam had niemand in Nederland. Zijn vader had hem achtergelaten. Vertrouwen was er simpelweg niet. Er waren zelfs dagen dat niemand wist waar hij was, totdat Ali via een visboer in Den Haag, waar Adams enige vriend werkte, kon achterhalen dat hij veilig was. 

”Ik kende niemand. Iedereen had mij in de steek gelaten. Ik kon alleen Ali vertrouwen.”

Stapje voor stapje opnieuw opbouwen

Alles wat voor de meeste mensen vanzelfsprekend is, moest helemaal opnieuw opgebouwd worden voor Adam. Inschrijving bij de gemeente, een ID aanvragen, een paspoort, DigiD, een bankrekening… Stap voor stap, week voor week.

Ook waren veel dingen nieuw voor hem, koken had hij bijvoorbeeld nooit geleerd en zijn kamer opruimen was ook nieuw. Adam stelde zich begeleidbaar op, hij werd goed ondersteund en gecoacht door zijn persoonlijk begeleider en wooncoach. Binnen zes tot zeven maanden had hij de basisvaardigheden voor zelfstandig wonen volledig onder de knie. Cara Care kon hem doorplaatsen, eerst naar een fase twee woning, daarna naar een eigen appartement. 

Een belangrijk keerpunt was het herstelcontact met zijn vader. Ondanks alles besloten de begeleiders, in overleg, om toch te proberen de brug te slaan. Vader werd uitgenodigd op kantoor, samen met de jeugdbescherming. Het gesprek viel positiever dan verwacht. Er werden dingen uitgesproken. Van twee kanten. En vanaf dat moment was Adam ook weer welkom bij zijn vader. Adam zelf zegt het zo: ”het moment dat ik weer het gevoel had dat ik ergens thuishoorde, was na de verzoening met mijn vader”.  

De toekomst

Adam volgt momenteel een kappersopleiding. Daarnaast werkt hij bij een schoonmaakbedrijf en verdient hij zijn eigen geld. Via de WMO Den Haag is hij aangemeld voor begeleid wonen, met als doel om daarna door te stromen naar een volledig zelfstandige woning. 

Zijn dromen zijn niet groot en ingewikkeld. Ze zijn juist heel menselijk: zijn diploma halen, ooit een eigen kapperszaak beginnen. En later? Een huis, een gezin, rust. Hij is zelfs al op vakantie geweest naar Syrië, nadat Assad gevallen was. ”Goed eigenlijk,” zegt hij. ”Het is veel beter geworden”.

Als we Adam vragen wat hij het meest heeft geleerd, antwoordt hij zonder aarzeling: op jezelf bouwen. Niet afhankelijk zijn van mensen om je heen. Keuzes maken in wie je vertrouwt. 

”Ik zag vroeger veel jongeren met veel vrienden. Ik was dat ook. Maar één echte vriend is genoeg. Iemand die er echt voor je is.”

Cara Care is trots op Adam. Op zijn doorzettingsvermogen, zijn eerlijkheid en zijn groei. Hij is het bewijs dat maatwerk in de jeugdzorg het verschil maakt, niet alleen voor nu, maar voor een heel leven.

Een boodschap aan andere jongeren die in een vergelijkbare situatie zitten?

”Blijf gewoon jezelf. Verander niet voor mensen. Focus op jezelf.”